از قهقهه تا هق هق من با تو سفر کردم

از ریشه تبر خوردم با فاجعه سر کردم

از خاطره تا کابوس هم خاطره ام بودی

هر آینه بی وقفه اسطوره ی غم بودی

دل بردی و دل دادم، دل دادم و دل کندی

تا گریه رفیقم شد، دیدم که تو می خندی

آن شب که غزل می مرد خندیدی و رقصیدی

از آخر این قصه، افســــــــوس نترسیدی

آن شب که غزل می مرد بی واژه ترین بودم

تو شکل قفس بودی، من چله نشین بودم

شعری رو که واستون گذاشتم از داریوش شهریاری() هستش به اسم